چون رایت عشق آن جهانگیر

 شد چون مه لیلی آسمانگیر

هر روز خمیده نام تر شد 

 در شیفتگی تمام تر شد

برداشته دل ز کار او بخت 

 درمانده به کار او پدر سخت

می کرد نیایش از سر سوز 

 تا زان شب تیره بردمد روز

حاجتگاهی نرفته نگذاشت 

 الا که برفت ودست برداشت

خویشان همه در نیاز با او 

 هر یک شده چاره ساز با او

بیچارگی ورا چو دیدند 

 در چاره گری زبان کشیدند

گفتند به اتفاق یک سر 

 کز کعبه گشاده گردد این در

حاجتگه جمله جهان اوست 

 محراب زمین و آسمان اوست

پذرفت چو موسم حج آید

ترتیب کند چنانکه باید

چون موسم حج رسید برخاست 

 اشتر طلبید و محمل آراست

فرزند عزیز را به صد جهد 

 بنشاند چو ماه در یکی مهد

آمد سوی کعبه سینه پر جوش 

 چون کعبه نهاد حلقه بر گوش

گوهر به میان زر برآمیخت 

 چون ریگ بر اهل ریگ می ریخت

آن دم که جمال کعبه دریافت 

 در یافتن مراد بشتافت

بگرفت به رفق دست فرزند 

 در سایه کعبه داشت یک چند

گفت: ای پسر این نه جای بازیست 

 بشتاب که جای چاره سازیست

در حلقه کعبه حلقه کن دست 

 کز حلقه غم بدو توان رست

گو: یا رب از این گزاف کاری 

 توفیق دهم به رستگاری

رحمت کن و در پناهم آور 

 زین شیفتگی به راهم آور

دریاب که مبتلای عشقم 

 و آزاد کن از بلای عشقم

مجنون چو حدیث عشق بشنید

 اول بگریست پس بخندید

از چای چو مار حلقه برجست 

 در حلقه زلف کعبه زد دست

می گفت گرفته حلقه در بر

 کامروز منم چو حلقه بر در

در حلقه عشق جان فروشم 

 بی حلقه او مباد گوشم

گویند ز عشق کن جدایی 

 این نیست طریق آشنایی

من قوت ز عشق می پذیرم 

 گر میرد عشق من بمیرم

آن دل که بود ز عشق خالی 

 سیلاب غمش براد حالی

یا رب به خدایی خداییت 

 وان گه به کمال پادشاییت

کز عشق به غایتی رسانم 

 کاو ماند اگرچه من نمانم

از چشمه عشق ده مرا نور 

 واین سرمه مکن ز چشم من دور

گرچه ز شراب عشق مستم 

 عاشقتر از این کنم که هستم

گویند که خو ز عشق واکن 

 لیلی طلبی ز دل رها کن

یا رب تو مرا به روی لیلی 

 هر لحظه بده زیاده میلی

از عمر من آنچه مانده بر جای 

 بستان و به عمر لیلی افزای

گرچه شده ام چو مویش از غم 

 یک موی نخواهم از سرش کم

بی باده او مباد جامم 

 بی سکه او مباد نامم

گرچه ز غمش چو شمع سوزم 

 هم بی غم او مباد روزم

عشقی که چنین به جای خود باد

چندان که بود یکی به صد باد